تا به باغ اندرونت پاس بود

که به رنجیم ز آفت بهمن

به گلستان درآی و کوته کن

دست بیگانگان از این مکمن

ازگل و مل تو را سپاس بود

ای همایون بهار طبع گشای

وای از فتنه زمستان وای