عجب ست اگر بماند به جهان دلی مدب

ز سلام خوش سلامان بکشم ز کبر دامان

که شدست از سلامت دل و جان ما مطیب

ز کف چنین شرابی ز دم چنین خطابی

ز غنای حق برسته ز نیاز خود برسته

به مشاغل اناالحق شده فانی ملهب

بکش آب را از این گل که تو جان آفتابی