پند نپذیرد و از کرده پشیمان نبود

سوزد ازآتش هجرش دل محنت کش من

لیک وصلش زند آبی به سرآتش من

چه دل است اینکه یکی روز به سامان نبود

روز و شب جز که در آن چاه زنخدان نبود

چه گنه کردکه جز درخور زندان نبود

با چنین بیهده دل ، دست ز جان باید شست