دل گر از راه برون رفت به راه آورمش

چه گنه کردکه جز درخور زندان نبود

با چنین بیهده دل ، دست ز جان باید شست

این چنین گفت مرا پیر ره از روز نخست

پرده خود سری وکبر ز هم بر درمش

پس به خلوتگه معشوق حقیقی برمش

برم اندر حرم شاه و کنم محترمش