چون فکل از ستمت سینه فگارم خانم

هیچ نشنید و مرا هست همین غم کافی

که چرا بر من ، بدبین شده مادام قشنگ

من چه کم دارم آخر ز جوانان فرنگ

چون کراوات گره خورده به کارم خانم

با نگاه تو کجا چشم به مردم دارم

گر همه شهر بدانندکه من دم دارم