با سر زلف تو باشد دو جهان پیشم پشم

آنکه شد محو تو، ازخویش نباشد خبرش

گر رعیت ز میان رفت ، به گور پدرش

من تورا دیدم و از غیر تو پوشیدم چشم

ای بت سنگدل ، ای خانم زیبای ملوس

سخت زببنده آغوشی و شایسته بوس

تا توئی دربر من نیست مرا جای فسوس