جور از پس وفات ، فزونست کربتش

شاهی که خون کند دل احباب ، غربتش

پر خون شد از جفای بداندیش تربتش

جور غریب مایه اندوه و کربت است

محصور شد ز خیل عدو درگهی که بود

خلق دو کون درکنف لطف و عزتش

آن آستانه ای که خدا کردش احترام