خلق دو کون درکنف لطف و عزتش

جور غریب مایه اندوه و کربت است

جور از پس وفات ، فزونست کربتش

محصور شد ز خیل عدو درگهی که بود

آن آستانه ای که خدا کردش احترام

دردا که توپ روس برانداخت حرمتش

صحنی که داشت قیمت جان ها غبار او