زبن کینه هاکه رفت به دریای رحمتش

غلطید در دماء شهیدان تنی که بود

آب حیوه ، ربزه خور خوان نعمتش

درپای قهر حق ز چه رو موج زن نگشت

ای حجه خدای ز غیبت برآر سر

بنگرکه با خدای چه کردند و حجتش

بیدارگشت فتنه ، چرا رخ نهفته ای !