تن ها به ره فتاده ورخ ها به خون خضاب

در زیر طاق و پای ضریح مطهرش

هنگامه ای که کاش نبیندکسش به خواب

زوار بی گناه و فقیران بی نوا

آنجاکه بوده مسکن کروبیان قدس

خاکم به سر! چرا شده منزلگه کلاب

این کاخ جای بوسه شاهان عصر بود