دوش بر خاک مزارش خیمه زد ابر بهار

در فراق طبع پاکش لفظ بر مضمون گریست

زدگریبان چاک ، نظم و پخت بر سر خاک ، نثر

از غم او هریکی موزون و ناموزون گریست

خواست تا در هجرش از چشم « بهار» افزون گریست

خنده ای دندان نما زد برق و گفتا کای حسود

قطره کم تر زن ، تو آب افشانی و او خون گریست