بود عمری سرگران از زحمت غوغای دهر

کاندرین دنیای فانی کس نماند جاودان

شد ذهاوی خسته و زاین دهر پرغوغا گذشت

دست افشان پای کوبان از سر دنیا گذشت

زبن سبب پیرانه سر زین دهر پرغوغا گذشت

برگ امیدش ز دل ها چون شقایق زود ریخت

لیک داغش لاله سان ، کی خواهد از دل ها گذشت