زبن سبب پیرانه سر زین دهر پرغوغا گذشت

شد ذهاوی خسته و زاین دهر پرغوغا گذشت

دست افشان پای کوبان از سر دنیا گذشت

بود عمری سرگران از زحمت غوغای دهر

برگ امیدش ز دل ها چون شقایق زود ریخت

لیک داغش لاله سان ، کی خواهد از دل ها گذشت

عالمی فضل و ادب را برد با خود زیر خاک