عالمی فضل و ادب را برد با خود زیر خاک

زبن سبب پیرانه سر زین دهر پرغوغا گذشت

برگ امیدش ز دل ها چون شقایق زود ریخت

لیک داغش لاله سان ، کی خواهد از دل ها گذشت

گرچه از این خاکدان خود یکه و تنها گذشت

تلخکامی ها کشید از دهر لیکن در سخن

کام گیتی کرد شیرین پس به استغنا گذشت