رنج ما پیوسته تر بودی ، گر این هم نیستی

روح را رنج دمادم خسته سازد در جهان

کاشکی اندر جهان رنج دمادم نیستی

گر ذهاوی رفت ، از وی چند دیوان باز جاست

در بهشت ست او ولی فخر از « جهنم » می کند

نیز کردی فخر اگر شعر جهنم نیستی

زاهد از طامات اگر بدکفت او را باک نیست