گفتم از ری رخت بربندم سوی بغداد من

فی المثل گر ملک شعر او را مسلم نیستی

خشک پش درد، ماندی در دل از داغ غمش

گر خود از شعر ترش در سینه مرهم نیستی

ییشواز آید شوم از دیدنش دلشاد من

جای سازم در وثاقش ، طرف بندم از رخش

بهره ها برگیرم از دیدار آن استاد من