گفتار نغز بهار

اندر مدیح ذات والای تو

گفتار من درخور است

والا شود آری از این رهگذار

تا مرد را از بخت ، فرخندگیست

بخت تو فرخنده باد

تا ملک را از عدل ، پایندگیست