محو گرداب یکی روح عظیم

نکندکوکبه صبح دگر

در برم جلوه ، نه تشییع غروب

فکر عصیان زده مستاصل

چون یکی کشته بشکسته دکل

پیش امواج حوادث تسلیم

خلق را کرده طبیعت ز ازل