درگه گشتاسب شه ، دین کرد پیدا زردهشت

و آن ملک چون کشت در این گلشن از نیکی درخت

رفت و آن دیهیم شاهی بر سر گشتاسب هشت

و آن هم اندر خسروی کرد آنچه کرد از خوب و زشت

کرد یزدان را جدا از دیو و دوزخ از بهشت

گفت بیداد و دروغ و ریمنی زشت ست، زشت

راستی جو در منشت و درگو شت و درکنشت