اردشیر از آن سخن پیچید و دم اندر کشید

گفت با فرزند من جوئی ستیز و دار و برد؟

خیز و از ایوان در اصطبل ستوران رخت نه

نزد اسبان در خور خود پایگاه و تخت نه

پیش شاهنشه جز از فرمانبری راهی ندید

سوی بابک نامه ای بنوشت و کرد آن غم پدید

بابک او را پندها بنوشت و دادش بس نوید