داد شهرخ زان میان یکچند داد مهتری

چون عروس مملکت را کرد چندی شوهری

رفت و فرزندان او جستند برکشور سری

هر یک اندر گوشه ای در سر هوای سروری

هم در آخر در سر آوردند کبر و خودسری

و ز کف افکندند آیین عدالت گستری

باری از کبر و نفاق این ملک را بگذاشتند