پور او طهماسب شه چون بود طفلی ناتوان

زان سپس بغنود چندی در سراب و نخجوان

تا شد از بیماری ، آن مرد سهی زار و نوان

هم در آن سامان روانش شد سوی مینو روان

خود نفاق آمد پدید اندر دل پیر و جوان

ملک او افتاد در سرپنجه ذل و هوان

هر طرف بیگانگان درکشور او تاختند