چون دید جالینوس را نبضش گرفت و گفت او

دم های او سوزان شده گویی که در آتشکده ست

بیماریی دارد عجب نی درد سر نی رنج تب

چاره ندارد در زمین کز آسمانش آمده ست

دستم بهل دل را ببین رنجم برون قاعده ست

صفراش نی سوداش نی قولنج و استسقاش نی

زین واقعه در شهر ما هر گوشه ای صد عربده ست