خاموش کن افسون مخوان نی جادوی نی شعبده ست

این خواجه را چاره مجو بندش منه پندش مگو

کان جا که افتادست او نی مفسقه نی معبده ست

تو عشق را چون دیده ای از عاشقان نشنیده ای

ای شمس تبریزی بیا ای معدن نور و ضیا

کاین روح باکار و کیا بی تابش تو جامدست