ای شمس تبریزی بیا ای معدن نور و ضیا

کان جا که افتادست او نی مفسقه نی معبده ست

تو عشق را چون دیده ای از عاشقان نشنیده ای

خاموش کن افسون مخوان نی جادوی نی شعبده ست

کاین روح باکار و کیا بی تابش تو جامدست