هیچ مگو و کف مکن سر مگشای دیگ را

گوش به غیر زه مده تا چو کمان خمانمت

از حد خاک تا بشر چند هزار منزلست

شهر به شهر بردمت بر سر ره نمانمت

نیک بجوش و صبر کن زانک همی پرانمت

نی که تو شیرزاده ای در تن آهوی نهان

من ز حجاب آهوی یک رهه بگذرانمت