که عاشق چون گیا این جا بیابان در بیابانست

تو مستان را نمی گیری پریشان را نمی گیری

خنک آن را که می گیری که جانم مست ایشانست

اگر گیری ور اندازی چه غم داری چه کم داری

بخندد چشم مریخش مرا گوید نمی ترسی

نگارا بوی خون آید اگر مریخ خندانست

دلم با خویشتن آمد شکایت را رها کردم