منم قاضی خشم آلود و هر دو خصم خشنودند

نگارا بوی خون آید اگر مریخ خندانست

دلم با خویشتن آمد شکایت را رها کردم

هزاران جان همی بخشد چه شد گر خصم یک جانست

که جانان طالب جانست و جان جویای جانانست

که جان ذره ست و او کیوان که جان میوه ست و او بستان

که جان قطره ست و او عمان که جان حبه ست و او کانست