بسته بر رویشان دری چون سنگ

دخمه ای تنگ و سوبه سوی و نمور

واندر آن دخمه چند زنده به گور

هر یکی در کریچه ای دلتنگ

داشت دهلیزی و بر آن دهلیز

بود بسته دری ز آهن نیز

به درون رفتم از همان در، من