داشت دهلیزی و بر آن دهلیز

واندر آن دخمه چند زنده به گور

هر یکی در کریچه ای دلتنگ

بسته بر رویشان دری چون سنگ

بود بسته دری ز آهن نیز

به درون رفتم از همان در، من

که بدم رفته بار دیگر، من