تا تنفس کند به آزادی

دست برداشتم ز گردن او

تن خود دورکردم از تن او

کردم آن راکه بود از استادی

خسته گشتم ز چند لحظه عمل

سر نهادم به بالش مخمل

ناشده گرم خواب ، چشم حقیر