هست عیشی منظم و عالی

با شتر در جوال باید رفت

ور قلاور نداد رخصت ربست

حال زبر جامه ، دانی چیست

جای بعضی ز دوستان خالی

اندرین حال بهر دفع ملال

به سوی شاعری کشید خیال