چشم ها سرخ و مژه اشک آلود

آن که در دل غمی ندارد کیست ؟ !

دگرین روز هم بدین منوال

شد به نزدیک آن بدیع جمال

گونه های زرد و پای چشم کبود

زن ز نازک دلی به تنگ آمد

پای خود داریش به سنگ آمد