هر اطاقی سرای مایوسی

بود ساباطی اندران رسته

از دو سو سمج های در بسته

بود هر لانه جای محبوسی

یک دو ساعت ز روز بهر نشاط

گرد گشتندی اندر آن ساباط

چون که بودند هر دو هم آخور