زن و مردی که نان به خلق دهند

من و چون من هزار خیل ، اسیر

این همه ظلم چون پسندی تو

دست ظالم چرا نبندی تو

هرچه آید به کف به سفره نهند

روزتا شب به خوف وبیم چرا؟

خسته مردم لئیم چرا؟