چون دل خلق شد به خشم از شاه

پند چون در شاهوار بسی

گفتم آن شه که تنگ چشم بود

دل مردم ازو به خشم بود

زودش از گاه افکنند به چاه

چون رعیت ز شه شود رنجه

گرددش سست زور سرپنجه