زودش از گاه افکنند به چاه

گفتم آن شه که تنگ چشم بود

دل مردم ازو به خشم بود

چون دل خلق شد به خشم از شاه

چون رعیت ز شه شود رنجه

گرددش سست زور سرپنجه

یا رعایا شوند بروی چیر