وگر امید چیره گشت به بیم

از نصیحتگران نمی رنجند

چیره چون بیم برامید آید

آن زمان دشمنی پدید آید

خواجه گردد به بندگان تسلیم

داشت باید به مکر و فن جاوبد

خلق را در میان بیم و امید