کرده دایم تقیه در مذهب

شده از ترس ، روز و شب دولا

راز دل را ز بیم رنج وگزند

باز ناگفته با زن و فرزند

پرده گسترده بر ذهاب و ذهب اا

برده شبرو به شب دکانش را

راهزن روز، کاروانش را