مرا با یارکان اکنون چه کارست

مرا سودای تو دامن گرفته ست

که این سودا نه آن سودای پارست

منم سوزان در آتش های نو نو

همی نالد درون از بی قراری

بدان ماند که آن جان نگارست

چو از یاری تو را جان خسته گردد