نمی دانی که خاری در سرا رست

چو از یاری تو را جان خسته گردد

نمی داند که اندر جانش خارست

تو در جویی و خارت می خراشد

گریزان شو از آن خار و به گل رو

که شمس الدین تبریزی بهارست