هست پروانه قاصد جانان

تا کشد جرعه ای ز ساغر دوست

گل که پروانه را به خویش کشد

هم ز پروانه جرعه بیش کشد

به گل آرد خبر ز عالم جان

گرچه نوشد زشیره دل او

زی گل آرد خمیره دل او