زان که چو نی نغمه من دلکش است

رشته فکرم به کف شه بود

شاه از افکار من آگه بود

گر چو نی ام شه بنوازد خوشست

ور دهدم تار صفت گوشمال

پاره شود رشته و آرد ملال

تا که چمن سبز شود در بهار