تا که چمن سبز شود در بهار

زان که چو نی نغمه من دلکش است

ور دهدم تار صفت گوشمال

پاره شود رشته و آرد ملال

سرخ بود روی تو ای شهریار

از تو بسی خیر به ملت رسد

نعمت امنیت و صحت رسد