که خانه کنده و رسوای کویست

نیاید در نظر آن سر یک تو

که در فکر آنچ آید چارتویست

چو ز اندیشه به گفت آید چه گویم

ز رسوایی به بحر دل رود باز

که دل بحرست و گفتن ها چو جویست

خزینه دار گوهر بحر بدخوست