تو مزن دست و مشوران دگر آب

ییر زن گفت بدوکای سره مرد

گرد کار من و فرزند مگرد

گر میان من و او شد شکرآب

که جوان است و جوان نادانست

رنج او بر دل من آسان است

طالب شادی او بودم من