کرده خود را در ره شهوت فنا

دست شسته بهر جفت از تاج وگاه

برده در کاشان پناه

گاه چون دخت اتابک بی وفا

زشت نام و شوم تن

گاه «کلیوپاتره » و گاهی « همای »

گاه « استر» گشته دخت « مردخای »