کودکانشان را بدرانیم تن

تا بسوزند این خسان

گوی تا در نیمه شب شبخون کنیم

دشت را از خونشان گلگون کنیم

پاره پاره افکنیم اندر دهن

چون ترنج و ناردان

نره دیوان می زنان بر مائده