زهی خورشید کاین خورشید پیشش

که جان او به دست آفتابست

اگر سایه کند گردن درازی

رخ خورشید آن دم در نقابست

چو سیماب از خطر در اضطرابست

چو سیماب ست مه بر کف مفلوج

بجز یک شب دگر در انسکابست