چو سیماب ست مه بر کف مفلوج

رخ خورشید آن دم در نقابست

زهی خورشید کاین خورشید پیشش

چو سیماب از خطر در اضطرابست

بجز یک شب دگر در انسکابست

به هر سی شب دو شب جمع ست و لاغر

دگر فرقت کشد فرقت عذابست